Amiradio امیرادیو

2005 - Neighbourhood

2012-03-08T22:47:00.004+03:30

اصولا کمپانی ECM نوع خاصی از موسیقی را منتشر می کند. موسیقی که سبک مشخصی نداشته باشد، تلفیقی از ملیت های مختلف باشد و خیلی تکنیکی نباشد. کیفیت ضبط آلبومهای این شرکت به وضوح از بقیه شرکت ها بالاتر است، آنقدر که در تست کامپوننت های های-فای اغلب از آلبومهای این شرکت استفاده می شود.

این آلبوم دقیقا همه مشخصات آلبوم های ECM را دارد، تکنیک نسبتا کم، فضا سازی های عمیق و رقیق بودن سبک. آهنگ ساز آلبوم Manu Katche است که درام می نوازد، Jan Garbarekهم در این آلبوم ساکسیفون تِنور و سوپرانو می نوازد و مانند آلبوم های شخصی خودش، ملودی های ملایم با سوپرانو و زیر صدا های عمیق با تِنور می سازد. پیانوی آلبوم را Marcin Wasilewski که اهل لهستان است می نوازد.
آلبوم به جز در آهنگ دوم (Number One) روند ملایم و نسبتا کند دارد. فضا ها به جز در همین آهنگ سرد و نمناک هستند. سرد و نمناک مثل باد کولر آبی در بعد از ظهر تابستان. ملودی ها اصلا غم انگیز نیستند. و حتی گاهی شادی هم در آنها هست، مثل ملودی های Kaith Jarrett. به طور کلی نیمه اول آلبوم ملایم و نیمه دوم کمی تند تر است و در 4 آهنگ آخر، بداهه های پیانو بسیار قابل توجه هستند. قدرت و استعداد نوازندگیManue Katche هم در همین آهنگها دیده می شود.

من زیادJan Garbarek را دوست ندارم، چون به نظرم ملودی هایش تلخ هستند و من هم در جَز دنبال شیرینی می گردم. اما آهنگ هایش معمولا تاثیر گذارند و شنونده را جذب می کنند.

این آلبوم را هر کسی با هر سلیقه ای می پسندد، بخصوص اگر با کیفیت خوب پخش شود. کپی این آلبوم در بازار پیدا می شود که کیفیت خیلی خوبی دارد، ولی اگر اهل پول خرج کردن برای موسیقی نیستید حداقل فرمت FLAC آن را دانلود کنید. بدانید که نصف کاری که روی این آلبوم انجام شده است در اتاق ضبط شرکتECM انجام شده است.

2003 - Lyla

2012-02-09T20:30:00.015+03:30

باید پذیرفت که موسیقی مدرن را آدمهای مدرن می سازند. Avishai Cohen اهل اسرائیل، نسبتا جوان است، کنتر باس و گیتار باس می نوازد و مهمتر از این آهنگ ساز است. شخصیت شاد و پر انرژی دارد و در اجراهای زنده شنوندگان را در موسیقی شریک می کند. احتمالا Avishai Cohen راک هم زیاد گوش می کند، چون ایده های زیادی از راک در آهنگهایش وجود دارد. ولی حتما الگوی او Jaco Pasterio بوده. شاید جالب باشد که از این طریق با او آشنا شوید.

این آلبوم به نظر من یک کانسبت آلبوم است با فضاهای مختلف. طعم های مختلف و سبکهای مختلف جز. Chick Corea در این آلبوم پیانو می زند و یک آهنگ سولو هم دارد که با همه کارهایش فرق دارد. آلبوم پر است از ریز کاری های الکترونیک و صداهای ملحقات درام. آواز هایی در آهنگ ها هست که باید "ساز" شنیدشان. Avishai با گیتار باس آواز ها را همراهی میکند، یعنی همان آواز ها را با باس می زند.

از هر نظر که بشنوی آلبوم مدرن است، حتی نسبت به جز های 20 سال پیش هم مدرن است. ایده های جدید تکنیکهای صدا برداری جدید و محدودیت های کمتر. به نظر من سازهای الکترونیک و افکتهای کامپیوتری چیزی بود که جز مدرن کم داشت. البته بعضی ها هم دیگر زیاده روی می کنند مثل Jazzanova. چیک در این آلبوم نشان می دهد که او می تواند در هر سبکی که بخواهد بنوازد ولی به هر حال ایده های اصلی او شبیه به جز لاتین است. یعنی اینکه در همین آلبوم هم گوشه های لاتین وجود دارد. آلبوم کاملا شیرین و پر انرژی است. جزئیاتی دارد که با یک بار شنیدن هم در خاطر می ماند. ساز های بادی این آلبوم انقدر خوب هستند که اگر ندانید فکر می کنید آهنگ ساز آلبوم، نوازنده هورن بوده. ناگفته نماند که اسم لیلا، بدون هیچ سابقه ای در ذهنم، به نظرم اسم قشنگی است.

1975 - The Koln Concert

2012-01-22T13:51:00.012+03:30

چند سال بود که کیت جرت را می شناختم، حتی بیشتر از یک سال بود که یکی کپی خوب از این آلبوم هم داشتم. ولی هیچ وقت خیلی دقیق گوش نکرده بود. تا یک روز که می خواستم" زمستانِ ویوالدی" را با آمپلیفایر لامپی گوش کنم، گفتم تا لامپ ها گرم میشن، این آلبوم رو گوش کنم ببینم چیه...

همینطور که لامپ ها گرم تر می شدن، صدای پیانو لطیف تر می شد. هیچ وقت پیانو سولو با لامپ گوش نکرده بودم، اول فقط مسحور صدای پیانو، سکوت آهنگ و هارمونی هایی بودم که بلندگوی هورن پخش می کرد. حجم صدا و میدرنج جادویی PCL82 کار خودش رو کرد. کم کم توجهم به خود آهنگ جلب شد، دیدم آهنگ، جَز نیست، کلاسیک هم نیست، اصلا سبک نداره، فقط بداهه نوازی آزاد، پر از یک غم شیرین، خالصِ خالص. دوباره از اول گوش کردم، و دوباره و دوباره...

عجیب بود، خیلی تاثیر داشت، چند سال بود که هیچ آلبومی اینقدر تحت تاثیر قرارم نداده بود. ملودی های پیانو، صدا های کیت جرت، سکوت خانه و بعد از ظهر پاییز، اینکه کسی نبود که براش بگم چی پیدا کردم، و احساس اینکه من با این آلبوم تنهام... همه چیز خاص بود.

بعدا رفتم بقیه آلبوم های کیت جرت رو دوباره گوش دادم. و الان شاید بیشتر از هر کس دیگه ای دوستش دارم. اصلا شاید سلیقه ام از جز های بر پایه گیتار الکتریک به جز های بر پایه پیانو تغییر کرده.

اسم آلبوم می گوید که این یک اجرای زنده در کلنِ آلمان است. ضبط و انتشار آلبوم با ECM بوده و هرچند که خود کیت اعتقاد دارد اون روز پیانوی خوبی برای اجرا انتخاب نشده بوده، ولی کیفیت آلبوم حرف ندارد. این آلبوم پرفروش ترین آلبوم سولوی پیانو و پرفروش ترین آلبوم سولوی جَز در دنیاست. این آلبوم جز نیست، حتی گوشه های پاپ دارد، ملودی های آشنا برای گوش های شرقی ما دارد. اصولا آهنگهای کیت جرت شاد نیستند(مثلا مثل چیک کورا یا هربی هنکوک) اما چون هیچ چیز در آن شدید نیست نمی شود هم گفت که غم انگیز هستند. بداهه نوازی هایی با این خلوص را می توانید به عنوان موسیقی متن زنندگی گوش کنید، یعنی بدون اینکه خیلی به آن توجه کنید، می توانید هم در آن غرق شوید. کیت جرت در مستند "The Art of Improvisation" می گوید که از قبل به بداهه هایش فکر نمی کند، همه چیز در لحظه الهام می شود و صداهایی که خودش در می آورد صدای لذت بردن خودش از الهاماتش است.

احتمالا گوش دادن به یک آلبوم سولوی پیانو برای خیلی ها مشکل و حوصله سر بر است. ولی توصیه اکید میکنم که حداقل Part 1 این آلبوم رو گوش کنید. تمرین کنید که بتوانید از آن لذت ببرید.

2006 - Out Louder

2011-11-17T12:02:00.019+03:30

Medeski, Martin &Wood را "رهی" عصر یک روز تابستان پیشنهاد کرد. همان اول فهمیدم که باید زودتر از اینها پیدایش می کردم.

Medeski, Martin & Wood یک جور جَزِ آزاد دارد با سه ساز، ملودی های ساده، آهنگ های کوتاه و ریتمهای محکم. مارتین که کیبورد، پیانو و سازهای الکترونیک می زند احتمالا مغز گروه است. اما بیشتر آلبومها و اجراهای زنده به روش Jam Band ساخته می شوند.

MMW به نظر من از آن گروههایی است که سبک مشخص و دقیقی ندارد، اشاره واضح به موسیقی کشور خاصی ندارد و هر کسی که موسیقی خوب گوش می کند می تواند از آن لذت ببرد. ملودی های بارانیِ گرم دارد با ریتمهای آفتابی، میشود با آن رقصید. رقص نه از روی خوشحالی، رقص به خاطر لذت حرکت ملودی ها دورِ سرِ آدم. بدون اینکه قضیه را خیلی پیچیده کند و حرف مهمی بزند، تاثیر می گذارد.

سبک گروه برداشتهای از فانک و حتی هیپ هاپ دارد، شاید هم اسید جَز باشد، بعضی ها می گویند Avant Groove است. موزیکGroove هم به طور خلاصه یعنی موزیکی که بشود با آن رقصید! (ر.ک. (Blue Note A Story Of Modern Jazz

از نظر خیلی ها این بهترین آلبوم گروه است، در این آلبوم John Scofield هم همکاری دارد، شاید علت محبوبیت هم همین باشد چون خیلی جاها کمبود گیتار الکتریک محسوس بود. اسکافیلد هم از کشفیات مایلز دیویس بوده. قبلا اسکافیلد آلبوم A Go Go را با MMW ضبط کرده بود.

کیفیت ضبط این آلبوم واقعاً خوب است، هم حجم و بلندی صداها هم رنگ بندی آنها، می دانم که مدسکی از پری آمپلیفایر و افکتورهای لامپی استفاده میکند. در این آلبوم صدای گیتار باس و گیتار الکتریک هم از لامپ گذشته است، گرمی صداهای این آلبوم به همین دلیل است.

من آهنگ Last Chance to Dance Trance از آلبوم Friday Afternoon in the Universe را خیلی دوست دارم به خاطر طعم ملایم لاتین اش.

1982 - The Birthday Concert

2011-10-04T23:50:00.008+03:30

این یک اجرای زنده است به مناسبت تولد سی سالگی جاکو پاستریوس، با همراهی تعدادی زیادی نوازنده بزرگ. یک جز فیوژن بر پایه هورن و ساکسیفون. گیتار باس جاکو فقط نقش پر کردن صدای زمینه را ندارد وهم تک نوازی و بداحه اجرا می کند واین خاصیت جاکو است. جاکو به طور کلی جز های شلوغ می سازد ولی همیشه ملودی های ریز و کوچک هم در لابه لای بداهه های طولانی می نوازد. این آلبوم حتی از بقیه آلبومهایش هم شلوغ تر و پیچیده تر است. ساکسیفون این آلبوم را Michael Brecker می زند که همیشه با Coltrane کار می کرده و بداهه نواز ماهریست.

آهنگ Liberty City که کمی طعمR&B دارد در اینجا با بیگ بند اجرا شده. آهنگ “Reza” هم مخصوص همین آلبوم ساخته شده و حالت آفرو دارد با تک نوازی پرکاشن و فقط “Joe Zawinul” را کم دارد.

این آلبوم پر انرژی و شاد جز فیوژن است. من به این فضا می گویم شاد، اگر تو دوست داری می توانی تصور کنی شادی یعنی لودگی و مسخره بازی و "لیدی گاگا". معلوم است که اگر تا حالا جز گوش نکردی یا اگر نهایت جز را“Tom Waits” می دانی، از این آلبوم خوشت نمی آید. معلوم است وقتی با فرض اینکه من چرت می گویم این آلبوم را گوش میکنی لذتی نمی بری. من این پست را برای کسی نمی نویسم اصلا. البته کسی هم به اینجا سر نمی زد، اگر هم بزند عکس آلبوم را می بیند و میرود. اینجا بخشی از فکرم است. می خواهی فکرم را ببین، می خواهی نبین. وبلاگ نوشتن در باره آهنگ ها دلیل این نیست که دارم چیزی را پیشنهاد می کنم، فقط می خواهم مسیر حرکت خودم را نشان بدهم. آهنگ گذاشتن در فیس بوک هم همینطور، خوشبختانه نه خودم نه آهنگهایم طرفداری ندارند و خیالم راحت است که تنها می روم. در سال های دبیرستان و اوایل دانشگاه دوستانی بودند که هدایتم می کردند. ولی 5- 6 سال گذشته را همیشه تنها رفته ام. از زمانی که راک های کلاسیک را تمام کردم و پروگرسیو را پیدا کردم و بعد هم جز. افتخار می کنم که جز فیوژن که گوش می کردم دوستان نزدیکم هم مسخره ام می کردند. افتخار می کنم که با “Meatloaf” شروع کردم سال 74 و بعد گروه های پاپ آن دوران، بعد هوی متال، سالها هوی متال و در کنار آن پینک فلوید و ناگهان “TiamaT” و بر اثر پینک فلوید راکهای دیگر، در ادامه بلک متال و گاتیک و... آناتما و ملحقاتش، کلاسیک و الکترونیک و کاملا اتفاقی "Tool" و یک تغییر مسیر بزرگ و در یک بعد از ظهر پاییز “Jane” و “King Crimson”....

به اندازه کافی سابقه دارم در سبکهای مختلف که بتوانم خوب و بد را تشخیص بدهم، شاید یک گروه خاص را نشناسم و نشنیده باشم ولی چون سبک ها را بلدم می توانم نظر بدهم. نظر بدهم! نه مقایسه کنم. "این بهتر از آن است!" ، "اگه فک می کنی این خوبه پس اگه فلان بشنوی چی میگی!" اینها یعنی هیچی از موسیقی و هنر نمی دانی. یعنی نمی دانی موسیقی سلیقه ای است، درست است که یک اصولی هم وجود دارد، اما مقایسه کردن دو تا آهنگ باهم آن هم وقتی حتی سبک یکسانی ندارند اشتباه محض است. پیشنهاد آهنگ بهتر به جای یک آهنگ دیگر از این هم اشتباه تر.

من در حال حاضر دقیقاً می دانم از موسیقی چه می خواهم. هم می دانم چه می خواهم هم می دانم چه جور موسیقی می خواهم. من در یک روز شاید فقط 2 ساعت موسیقی گوش کنم ( کمتر یا بیشتر) و در این 2 ساعت حتما سبک های مختلفی گوش میکنم. همچنان Judas Preist گوش می کنم، Burzum گوش می کنم، خجالت نمی کشم که بگویم Kim Wild گوش می کنم، از هرچی که می توانم لذت ببرم ، می برم. از طرفی هم انقدر شجاع هستم که بگویم Tom Waits دوست ندارم، از Tiger Lillies متنفرم، بدون اینکه نگران باشم که پیروانم را از دست می دهم، گوش کردم و می دانم که دوست ندارم، نه اینکه چون فلانی می پسندد من دوست داشته باشم.

من امروز در موسیقی هنر خالص را می خواهم. بدون حرف و بهانه و تبلیغ و اعتراض و عشق و احساس پررنگ. من می خواهم که موسیقی فقط موسیقی باشد. نه سبک داشته باشد نه کشور و نه لهجه غلیظ. نه اینکه اگر موسیقی به جز این بود بد است، ولی موسیقی ایده آل من الان این است، شاید فردا به این ایده آلم بخندم. همانطور که وقتی راک گوش می کردم به دوران هوی متال گوش دادنم می خندیدم. شاید امروز کسی را که فرا تر از این ایده آل فکر میکند مسخره کنم، چون نمی فهمم، همان طور که زمانی که راک گوش می کردم جز بازها را مسخره می کردم، چون نمی فهمیدم.

من امروز موسیقی با شعر را خیلی کمتر از موسیقی خالی دوست دارم، به نظرم آهنگی که بخواهد با شعرش تاثیر بگذارد همیشه یک پله پایین تر است. وقتی شعری نباشد یا حرفی برای زدن وجود ندارد و شنونده هر چه خودش می خواهد برداشت می کند، و یا معنی و هدفی وجود دارد و فقط با همان موسیقی منتقل می شود. می دانم که فهمیدن چنین آهنگی سخت است ولی وقتی لذت بردن از آن را بلد باشی، دیگر کمتر چیزی می تواند آنقدر لذت بخش باشد. من به دنبال این نوع موسیقی می گردم. همه چیز را گوش می کنم تا این نوع آهنگ ها را پیدا کنم و پیدا می کنم. در این مسیر هم آهنگهای خیلی خوبی پیدا می کنم. که شاید ایده آل نباشند ولی خیلی خوبند، مثل کیمیاگران.

تا حالا هرچی از این آهنگها پیدا کردم گرایش هایی به جز داشته اند، حالا یا جز فیوژن یا جز خالص و البته گاهی هم کلاسیک هستند. تقریبا مطمئن هستم که به جُز این هم نخواهد بود، چون در جَز نوازنده ها باید در نهایت مهارت و قدرت باشند، باید بداحه نوازی بدانند، باید بدون کلام با هم حرف بزنند. موسیقی جز پیچیده است و گوش دادنش فکر و زمان می برد، لایه لایه است و در بین لایه هایش مفهوم را منتقل می کند، هارمونی را به آسانی در دسترس قرار نمی دهد، مثل ریاضی است، حل کردن مسائلش سخت است ولی شیرین. از طرف دیگر جز، آن هم فیوژن، آنقدر بدون محدودیت است که هر چه که بخواهد می تواند داشته باشد. به این دلایل است که من بیشتر وقتم را فیوژن گوش می کنم.

فیوژن پنجاه سال است که هست، در تمام این سالها حتی یک ماه هم ثابت و یک نواخت نبوده، همیشه متناسب با زمان و شرایط تغییر کرده، حتی امروز فیوژن هایی داریم که دقیقا مطابق زندگی امروز هستند با همان عناصر پنجاه سال پیش (Revolution Void) .

این که امروز جز فیوژن را می پسندم بی ارتباط با سالهایی که هوی متال یا کلاسیک راک گوش می کردم نیست، همه سبک های مهم را گوش کردم، هر کدام را چند سال و چون هیچوقت در آنها گیر نکردم، پیشرفت کردم و بعد از پروگرسیو، جز فیوژن را پیدا کردم.

و اینکه امروز اینجا آلبومی معرفی می کنم صرفا به خاطر آشنایی دادن است، انگار یک وظیفه است. تبلیغ است برای آلبومی که از آن لذت بردم. نه بدنبال طرفدار می گردم نه تعداد "لایک" هایم برایم مهم است نه تعداد بینندهای وبلاگم. کسی نیست که تایید یا تشویقم کند. خودم برای خودم موسیقی گوش می دهم و درباره آنها نظر می دهم. اگر روزی 50 نفر وبلاگم را می دیدند، یا زیر آهنگی که در فیس بوک می گذاشتم20 نفر لایک می زدند که نشانه این بود که موسیقی پاپ گوش می کنم. اینکه یک آهنگ را یک گله از آرتیستهای دروغگوی متظاهر بپسندند واقعاً نشانه خوب بودن آن آهنگ است؟ آیا اینکه در بین عده ای که فقط برای "جلب توجه" آهنگ های متفاوت گوش می کنند "خاص" بودن با ارزش است؟

1983 - Catalluna

2011-09-07T22:54:00.002+04:30

موسیقی می تواند خیلی عجیب باشد، می تواند آدم را بترساند، می تواند غیر منتظره باشد، می تواند مایع رقیقی باشد که شنونده را در خود غرق کند بدون اینکه وارد دهانش شود، یک مایع بی رنگ و بی بو...

یک جَز عجیبِ کاتالانی، با جزئیات زیاد، شبیه به جَز های اروپای شرقی، صدایی جدید از ساکسیفون سوپرانو.

2009 - Jazz in the garden

2011-08-17T22:44:00.015+04:30

از این اتفاق ها فقط در جز می افتد. "هیرومی" 30 ساله از ژاپن و "ستنلی کلارک" و "لنی وایت" 60 ساله آمریکایی. تلفیق جز فیوژن استاندارد با جز خیلی مدرن. یک تریو بر پایه بداهه نوازی. ملودی های دلنشین و نسبتا ساده و ریتمهای کلاسیک. این، یک آلبوم با عناصر کم است ولی مینیمال نیست. یک تلفیق فرهنگی است، یک تلفیق زمانی، فیوژن امروز با فیوژن دیروز.

هیرومی در این آلبوم زیر سلطه ستنلی کلارک می نوازد و بداهه های شخصی خودش را ندارد. ستنلی هم که در دابل باس چیزی کم ندارد، بخش مهمی از ملودی های آلبوم را می نوازد. هم با دابل باس هم با ویلون سل.

اکثر آهنگها فضای سردی دارند. که اصلا تناسبی با آلبوم های هیجان انگیز هیرومی ندارند و احتمالا مطابق میل دو پیرمرد سیاه پوست نوشته شده اند.

من هیرومی را در اجرای زنده خیلی دوست دارم. حالت چهره و حرکاتش خیلی کودکانه و ساده است. امروز او نوازنده بزرگی است. ولی کفش کتانی قرمز می پوشد و پایش را روی صندلی پیانو می گذارد و بداهه های می نوازد که بزرگان را متعجب می کند. Time Difference را گوش بدهید از هیرومی. ملودی های عجیب با پیانو و بداهه های پر انرژی با سینتی سایزر. چیک کورآ هم در این سن اینقدر شجاع نبوده. اما قبول دارم که گوش کردن آلبوم هایش کمی سخت است.

چیک کورآ، هیرومی را وقتی 17 ساله بود، به طور اتفاقی کشف کرد و شاید حمایت و تشویق هم کرد. از 2005 باهم چند کنسرت اجرا کردند و 2008 آلبوم Duet را منتشر کردند. احتمالا استنلی کلارک هم همان جا هیرومی را شناخته.

به هر حال هرچند که هیرومی سبکش با چیک کورآ فرق می کند ولی شاید بعداً جانشین او باشد. البته هیرومی در آخرین آلبوم شخصی کمی از جز منحرف شده و یک آلبوم سولوی پیانو داده با طعم کلاسیک های مدرن، اما خود جَزمَن ها می گویند توانایی یک نوازنده جز در 50 سالگی به اوج می رسد. پس یادمان باشد حداقل تا 20 سال دیگر هیرومی را دنبال کنیم.

یک قراری گذاشتیم که چند آلبوم پاپ که به نظر من خوب هستند معرفی کنم:

این ها آلبومهای هستند که همه مردم دنیا گوش می دهند، مردم کوچه و بازار،آدمهای معمولی، آدمهای هنرمند، آدمهای مهم.... به پیج های آنها سر بزنید و خودتان ببینید. آهنگهایشان روی تبلیغات تلویزون پخش می شود شبکه های ماهواره کلیپ هایشان را نشان می دهند.

این ها آلبومهایی هستند که از نظر من خیلی کار زیادی روی انها انجام شده. هم در آهنگسازی هم در نوازندگی. اگر بتوانیم تعصبمان را کنار بگذاریم حتما از اینها هم لذت میبریم. من که لذت بردم، و به نظرم کسی که بدون عمیق گوش دادن اینها نظر بدهد خودش را از نوع خاصی از لذت محروم کرده.

1. Janelle Monae - The ArchAndroid :

یک کانسپت آلبوم کامل با صدها فضای مختلف

2. Bruno Mars - Doo-Wops & Hooligans :

ترکیب باب مارلی و مایکل جکسون و پاپ های سالهای اخیر

3. Ayo - Joyful :

یک آلبوم بر پایه خواننده با طعم اسپانیایی و لاتین و بسیار ساده

4. Habib Koeite - Muso Ko :

آفریقایی با فضای بسیار شاد

5. Morcheeba - Dive Deep :

الکترونیک با فضاهای خیلی مدرن و صداهای سایکو

2004 - Come on In

2011-07-07T23:13:00.002+04:30

Vital Information پروژه اصلی Steve Smith است. اعضای گروه 4 نفرند، درام، باس کیبورد و گیتار الکتریک. گیتار الکتریک با کوک استانداردِ جز و کیبرد معمولا با صدای ارگان ملودی می زنند. بیشتر ملودی ها برای گیتار الکتریک نوشته شده اند. معمولا ملودی های کیبورد بیشتر بداحه هستند و طعم آمریکایی دارند (گاهی Deep Purple را یاد آوری می کند). همه آلبوم های Vital Information ریتمیک و بی آرایش هستند. مثلا در مقایسه با آلبوم های Chick Corea یا Pat Metheny که خیلی جزئیات دارند و کاملا تزئین شده هستند این آلبوم خیلی تمیز و کم سر و صداست و فقط آنچه باید داشته باشد را دارد!

درام زدن Steve Smith خیلی تکنیکی است و شیرینی خاصی ندارد( همیشه زیادی تکنیکی ها دلچسب نیستند). سولو های گیتار باس معمولا بداحه نوازی های طولانی هستند که خیلی خوب همرنگ آهنگ می شوند. کیبورد هم زیر صدا ها را می سازد و هم گیتار الکتریک را همراهی میکند. خیلی جاها هم به تنهایی ملودی اجرا می کند. ولی همه سازها و تکنیکها یک طرف، گیتار الکتریک Frank Gambale یک طرف! بداهه های خیلی عجیب و سریع و پیچیده همراه با ملودی های ساده و شیرین . ملودی های شاد و پر رنگ و در ذهن ماندنی. ملودی هایی که باعث لبخند زدن می شوند. این ها ملودی هایی هستند که من همیشه دنبالشان بودم، از زمانی کودکی، در راک، متال، پروگرسیو و حتی کلاسیک. ملودی های شارپ، جدا از زمینه آهنگ، میدرنج و طولانی.

Vital Information یک جز-راک فیوژن کامل است. یعنی عناصر و فضاهای راک و جز را به طور مساوی دارد. مثلا درام و کیبورد، راک و گیتار الکتریک و باس، جز هستند. یا ملودی ها، ملودی های جز و ریتمها، ریتم های راک اند.

2010 - Raga Bop Trio

2011-06-10T22:56:00.007+04:30

اولین باری است که چنین آلبومی می شنوم. آلبوم کاملا شرقی بدون استفاده از ساز شرقی. آلبومی پر از ملودی های پیچیده و شیرین، ریتم های آشنا و تکنیکهای نوازندگی. آلبومی برای شاد بودن. یک آلبوم کامل بدون هیچ نقصی در صداها، با گیتار الکتریک به کوک اصلی گیتار جَز، بدون افکت، ساکسیفون تِنور و درام معمولی. هر کسی نمی تواند بدون باس، فضای خالی زمینه آهنگ را پر کند.

گروه را Steve Smith تشکیل داده که برای گروه Vital Information درام می زده. ساکسیفون را George Brooks میزند که پروژه های مختلفی با ذاکر حسین،Ray Manzarek ، چند نفر هندی و John McLaughlin داشته و اساسا به موسیقی شرقی گرایش دارد. گیتار الکتریک هم Prasanna می زند که اصلا هندی است.

به نظر من جَزِ تریو (Trio) بهترین حالت جَز است. نه خیلی شلوغ نه خیلی خلوت، فضای مناسب برای بداهه نوازی سازها وجود دارد و ریتمهای اضافی و زیر صداهای اضافی هم وجود ندارند.

در مقایسه با آلبومهای Shakti از McLaughlin این آلبوم عناصر جَز خیلی بیشتری دارد. با اینکه تعداد سازهای آن کمتر است ولی آهنگها خیلی پر تر شنیده میشوند.